من و ستاره ام

تو حضور همه پنجره ها...

رو به روم ديوارای آجريه...

خورشيد روشن فردا مال تو...

سهم من شبهای خاکستريه...

توی اين دلواپسی های مدام...

جز ترانه های زخمی چی دارم...

وقتی حتی تو برام غريبه ای...

سر رو شونه های بارون می زارم...

اسم تو برای من مقدس...

تا نفس تو سينه پر پر می زنه...

باورم کن که فقط باور تو...

ميتونه قفل قفس رو بشکنه...

منم و يه آسمون بی دريغ...

منم و يه کوره راه ناگزير...

ای ستاره شبای مشرقی...

پر پرواز منو ازم نگير...